Davadan Feragat Halinde Yargılama Giderlerini Kim Öder? Bir Hikâye
Hayatımın En Kararsız Anı
Kayseri’de yaşıyorum. 25 yaşındayım ve hayatta her şey gibi, duygularım da bazen fırtınalı, bazen de sakin. Günü gününe yaşıyorum ama bazen bir olay olur, bir insanla konuşurum, o an bana çok şey söyler ve zihnimde dev bir fırtına kopar. Bugün de böyle bir gündü. Uzun zamandır uğraştığım bir davadan feragat etmeye karar verdim. İnanın, nasıl yapacağımı bilemedim. Belki bir çözüm yolu yoktu, belki de bu karar sadece içimdeki boşlukla mücadele etmenin yoluydu. Ama tek bildiğim şey vardı: Bu yolda bir soru vardı, hem de çok önemli bir soru: Davadan feragat halinde yargılama giderlerini kim öder?
Bu hikâye, tam da bu soruyu düşündüğüm bir gün başladı. Kendi içimdeki çatışmalarla boğuşurken, dışarıdaki dünya bana bazen çok uzak, bazen çok yakın görünüyordu.
Bir Karar, Bir Kaybetmek, Bir Kaybolmak
Bir zamanlar çok sevdiğim bir dostum vardı. İsmail… Onunla birbirimize her şeyi anlatırdık. Bir gün bir yanlış anlaşılma yüzünden, yıllar sonra davalık olduk. O kadar içten bir ilişkimiz vardı ki, bu davanın başına gelmesi bile bana çok tuhaf geliyordu. Ama işte… Ne yazık ki bir şeyleri kaybetmeye başladığında insan, artık geri dönüşü olmayan adımlar atabiliyor. Davayı açtım. Hem de ne umutla. “Belki bir şeyler düzelir, belki haklı çıkabilirim,” diyordum. Ama zamanla her şey değişti.
Zaman geçtikçe, hayatımda bana önemli olan tek şey bu dava olmuştu. Her gün mahkeme, her gün avukat görüşmesi, her gün hukuki terimler… Ama bir süre sonra fark ettim: Ben sadece kaybetmiyorum, bir şeyler de kaybediyorum. Yavaş yavaş, içimdeki hüzün ve boşluk büyüdü. İsmail’le yaşadığım dostluğun, bizim arasındaki yılların bir dava uğruna, bir kağıt parçası uğruna gitmesine izin vermek istemedim. Feragat etmeye karar verdim. Ama sonra düşündüm: “Peki, davadan feragat ettiğimde yargılama giderlerini kim öder?” Hani, her şeyin sonunda belli olan o masraflar…
Yargılama Giderleri: Kimse Kimseyi Tanımaz
Evet, belki de bu soruyu cevaplamanın vakti gelmişti. İlk başta, bu tip şeyler insana hep uzak gelir. “Bunlar sadece kağıt işidir,” deriz ya, ama sonunda bir karar vermeniz gerektiğinde her şey başınıza gelir. Yargılama giderlerini kim ödeyecek?
Bir arkadaşım vardı, Cansu. O da avukattı ve ben her zaman ona danışırdım. Cansu, her ne kadar işine odaklanmış bir insan olsa da, hayatıma dokunmuş birinin masraflarını düşünüp durduğumda, benden daha çok kaygılanırdı. Aradım:
Ben: “Cansu, gerçekten bilmiyorum, davadan feragat etsem, masrafları kim öder? Avukatlık ücretleri, dava giderleri…”
Cansu: “Bunu kesinlikle anlaman gerek. Eğer davadan feragat edersen, mahkeme masraflarını kaybeden taraf öder. Ama burada bir şey daha var: Feragat etmenin anlamı, ne kadar kaybettiğini ve ne kadar kazandığını görmene engel olamaz. Eğer bu senin için anlamlıysa, elbette feragat et. Ama unutma, bazen kayıplar da bir bedel gerektirir.”
Yavaşça her şeyin içine daldım. Sadece kendi kayıplarım değil, mahkemeye ödediğim paralar, gidiş gelişler, her şey… O kadar yük birikti ki, buna ne kadar dayanabileceğimi kendime bile sordum. Feragat etmek, aslında bir şeylerden vazgeçmek, bir savaşı kaybetmek anlamına geliyordu ama en azından ruhumun rahatlamasına neden olacaktı. İçimdeki o boşluk, o kaygı, sadece dava ile değil, her şeyle ilgiliydi. Ama ödemek zorunda kalacağım yargılama giderleri hakkında düşündükçe, hala bir yerlerde bu işin adaletli olup olmadığını sorgulamaya devam ettim.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Davanın sonunda feragat etmeye karar verdim ama hala kafamda bir sürü soru vardı. Bir yandan, İsmail’le yıllar boyunca kurduğum dostluğun ne kadar değersiz olduğunu kabul ediyordum. Diğer yandan, yargılama giderlerini ödemek zorunda kalacağım düşüncesiyle içim burkuluyordu. Neden böyle oldu? Bu kadar değerli bir ilişki, bu kadar basit bir dava yüzünden yok oldu? Ama belki de her şeyin kaybolması, bir şeyleri bulma fırsatıydı.
Yargılama giderlerini kim öder diye düşünürken, içimde bir umut doğdu. Hayatımda önemli olan tek şey, başkalarının hayatlarına nasıl dokunabileceğimdi. Belki de bu dava bana bu kadar yolculuk yapmamı sağladı. Belki de kaybedilen her şeyin sonunda, kazandığım tek şey, kendi içimdeki barışı bulmaktı.
Sonuç: Kaybın Ardındaki Yargı
Sonunda, feragat ettim. Mahkeme masraflarını kaybeden taraf olarak ben ödedim. Ama önemli olan, yargılama giderlerini ödemek değil, içimdeki boşluğa nasıl cevap vereceğimi anlamaktı. Bu dava, bana her şeyin bedelini öğretti. Belki de en büyük bedel, hayatımdaki önemli birisini kaybetmekti. Ama her kaybın sonunda bir kazanç olabilir. Ve belki de en büyük kazanç, insanın kendini bulmasıdır.
O an, o kaybın içindeki umutla birlikte, hayatımda her şeyin bir anlamı olduğunu fark ettim. Hayal kırıklığı, tıpkı yargılama giderlerini ödemek gibi bir şeydi; ama sonunda, insan her zaman yeni bir başlangıç yapabilir.